Po osiemnastu miesiącach intensywnych prób sklecenia jakiegoś porozumienia, rozmowy nad projektem konstytucji europejskiej ostatecznie załamały się w połowie grudnia w Brukseli. Podawano różnego rodzaju wymówki, ale prawda jest taka, że przyczyn porażki należy szukać w narastających głębokich sprzecznościach między państwami członkowskimi UE. Sprzeczności te zaznaczą się jeszcze bardziej wraz z przyjęciem do Unii kolejnych piętnastu państw, głównie z byłego Bloku Wschodniego. Różnice w rozwoju między państwami Unii powiększą się jeszcze bardziej, gdy wejdą do niej takie kraje jak Polska, Czechy czy Węgry.

W przeddzień wojny w Iraku, George Bush junior wygenerował w swym umyśle kolejny idiotyzm i swoim zwyczajem pospieszył się był z jego werbalizacją. Tym razem o tym jak to wybiera się „na krucjatę”. Niewątpliwie był on wielce zadowolony z samego siebie – dowartościował się bowiem zapewne przekonawszy się, iż jest w stanie sformułować tak elegancką i górnolotną, a zarazem pełną głębi (według niego ma się rozumieć) metaforę. Rozczarowali go jednak brutalnie jego znerwicowani tym wystąpieniem doradcy i szybko zdławili jego „metaforyzacyjne” zapędy wskazując mu na fakt, iż słowo „krucjaty” ma w świecie muzułmańskim – oględnie mówiąc - dość niefortunne konotacje. Wydaje się, że po małej awanturce termin ten został wykreślony z jego – skromnego wszak – słownika.

Doskonała - acz krótka - recenzja doskonałej książki pt. "Rozbicie Jugosławii" autorstwa prof. Marka Waldenberga. Na polskim rynku wydawniczym jest to zjawisko fenomenalne. Pojawia się bowiem w kraju skutecznie zatrutym antyjugosłowańska i skrajnie antyserbską propagandą. Książka ta jest komplementarnym zestawienim wszystkich faktów związanych ze zniszczeniem federacji jugosłowańskiej na przestrzeni całego dziesięciolecia - od momentu separacji Słowenii do czasów inwazji NATO w 1999 roku. Pozycja serdecznie polecana wszystkim interesującym się zagadnieniem Bałkanów i mocarstwowego neo-imperializmu.

Zbrojna agresja na Irak kosztowała życie tysięcy niewinnych istot ludzkich. Wielce prawdopodobne jest, że "wyzwolenie", które sprezentowali Irakijczykom Amerykanie i ich europejscy giermkowie pochłonie znacznie więcej ofiar. Któż policzy rannych zmarłych z braku opieki lekarskiej w zniszczonych i rozgrabionych szpitalach, ofiary odcięcia dostaw wody i prądu (elektrycznością poruszane są urządzenia w stacjach uzdatniania wody bez, których w tamtejszym klimacie wodociągi są jedynie wylęgarnią zabójczych epidemii), bandyckiej przemocy na ulicach Bagdadu czy po prostu głodu, którego nie zniweluje żadna pomoc humanitarna, do której zresztą zwycięzcom się nie spieszy? Jest oczywiste, iż w tak koszmarnej sytuacji zajmowanie się czymś innym niż losem milionów cierpiących ludzi zakrawa na brak elementarnej wrażliwości moralnej. Niemniej pamiętać trzeba, że tragedia Iraku dotyka także spuścizny kulturalnej tego kraju, która przecież należy do najcenniejszego dziedzictwa całej ludzkości.