Wielka Brytania od wielu już lat jest postrzegana jako swoista „ziemia obiecana” dla Polaków poszukujących lepszego życia, przyszłości. Dla tych, którzy nie widzieli innej alternatywy, jak tylko wyjechać. Taki statystyczny emigrant zauważa ogromną przepaść między sytuacją w Polsce, a sytuacją „tam”. Chodzi przede wszystkim o sytuację ekonomiczną, wszak za stanie na mitycznym już zmywaku, można zarobić nieporównywalnie więcej niż w Rzeczpospolitej, w której według ostatnich badań socjologicznych, ponoć nie ma bezrobocia (sic!). Jest tylko duża liczba osób, która bezczelnie wykorzystuje państwo, najzwyczajniej w świecie je „dojąc”. Takie brednie oraz gangrena tocząca polskie życie polityczne jest drugim powodem, dla którego Polacy decydują się na zmianę klimatu. Byle jak najdalej od tego bałaganu i kpienia sobie z obywateli. Powód to ważny, wszak chodzi tu o psychiczną równowagę, trzeźwiej myślącej części naszego społeczeństwa. Jednak głównym bodźcem wyjazdu do brytyjskiego Kanaan są oczywiście pieniądze.

Prawie każdy w dzieciństwie zachwycał się bajką „Dzieci z Bullerbyn” Astrid Lindgren. Tytułowi bohaterowie tej książki robią wszystko, by być szczęśliwi. Nie chcą, by w parku za drzewem czaił się bandyta. Nie chcą, by w zimie brakowało drewna na opał. Proszę sobie wyobrazić, że dzieci te dorosły, dostały się do parlamentu i w latach 30. ubiegłego wieku stworzyły państwo przyjazne ludziom. Taka właśnie była Szwecja.

W „Gazecie Świątecznej” z 25-26 sierpnia 2007 pojawiła się wyjątkowo interesująca korespondencja niejakiego Marcina Bosackiego, który machnął artykuł w dalekim Waszyngtonie. Tekst wprost (nomen omen) rewelacyjny! Tytuł tej „analizy” brzmi: „Jak wygrać w Iraku”.