Otóż wcale nie Żydzi. Jeżeli Szanowne Czytelniczki i Szanowni Czytelnicy taka właśnie – jakże przecież instynktownie uzasadniona – myśl przemknęła Wam przez głowy, to znaczy, że Wasz tok rozumowania i politycznej analizy jest cokolwiek passe. Czas już porzucić tego typu banalne skojarzenia i dać się ponieść prawdziwej nowoczesności. Nie warto popadać w rutynę. Polska rzeczywistość zmienia się bowiem bardzo szybko. Aby za nią nadążyć potrzebna jest człowiekowi – jako i gospodarce – elastyczność, spontaniczność i oczywiście wydajność.

 

Naiwne propagandowe powiedzonko, które głosi, iż „rewolucja pożera swoje dzieci” od dawna funkcjonuje jako międzynarodowa mądrość ludowa. O jego niesłuszności świadczy choćby to jak szybko zostało ono zasymilowane i jak niewiele ma faktycznych zastosowań. Sformułowanie to jest na tyle politycznie nie uprawnione i semantycznie puste, że dowiodła tego nawet kaczyńska ofensywa polityczna zwana „rewolucją moralną”. Z jednej strony jest to kolejna rewolucja, która obala to twierdzenie; z drugiej zaś jedyna, która jest najbliżej poświadczenia jego prawdziwości. Niemniej jednak, czyni to w sposób niepełny i raczej niezgodny z założeniami głosicieli owej prawdy. Rewolucja moralna bowiem pożera dzieci, ale – niestety – nie swoje.

 

Starożytni Rzymianie wymyślili prosty sposób na utrzymywanie popularności i spokoju wśród ludu: dostarczanie mu chleba i igrzysk. Metoda okazała się na tyle skuteczna, że stosowały ją również liczne rządy krajów nowożytnych, acz z jedną istotną modyfikacją: igrzyska były – chleb już nie zawsze, a na pewno nie dla wszystkich. Kolejną odsłonę tego rodzaju polityki wewnętrznej obserwujemy od czasów, gdy wybory parlamentarne wygrał w Polsce PiS. Nieustanne odwracanie uwagi wyborców od prawdziwych problemów zastępczymi i/lub realizowanie indywidualnych obsesji rządzącej partii to jej metoda na rządzenia, metoda, która przy braku silnie zorganizowanej i prawdziwie wyrazistej opozycji niestety (jeszcze) się jakoś sprawdza.