Sojusz Lewicy Demokratycznej odzyskał wzrok, a może i rozum. Wreszcie podjął decyzję o rozstaniu z, delikatnie rzecz ujmując, mało atrakcyjną partnerką w osobie Partii Demokratycznej. Od początku skazany na porażkę mezalians padł niczym deputat węglowy. O rozstaniu poinformował nas Wojciech Olejniczak. Potwierdził tym samym, że małżeństwa z tzw. rozsądku prędzej czy później muszą tak właśnie się kończyć.

Sojusz oślepiony sromotną klęską w 2005 roku (której ojcem był Leszek Miller i jego socjalliberalna spółka) miotał się niczym samotny atom w próżni. Traf chciał, że poza nim w próżni znalazły się jeszcze trzy nieco bardziej wątłe atomy, tj. SDPL, UP, no i  PD. Doszło do zderzenia, jednak zamiast wielkiego wybuchu otrzymaliśmy wielki niewypał. Związek okazał się wybitnie nietrwały, więc o jego rozszczepienie było nietrudno.

Zaręczyny przypadały na okres, kiedy socjalliberalna (coraz bliższa zgubienia przedrostka socjal- ) V kolumna była w ciągłym natarciu. Nie zważała ona na na fakt, że jej natarcie przybrało formę strategii spalonej ziemi. Pech chciał, że dokonana pożoga objęła tylko Sojusz wprowadzając poza popożarowymi zgliszczami również ideologiczno-mentalny syf i malarię.

Śledztwo mające na celu ustalenie podpalacza trwało przeszło 2 lata. Tuż przed ostatnimi wyborami wyrok zapadł. Leszek Miller nie startuje z listy LiD. Były to pierwsze oznaki powolnego powrotu do zdrowia podupadjącego SLD. Leszek Miller na złość wszystkim co prawda uszu sobie nie odmroził, jednak postanowił wystartować z listy Samoobrony i utworzyć tzw. Polską Lewicę. Nazywając ugrupowanie kierowane przez siebie lewicowym i pisząc dla niego program podkreślający socjlane zdobycze PRL, jak i zdecydowanie lewicowy charakter partii udowodnił, że dobry humor nie opuszczał  go aż do końca jego politycznej kariery.

Odszedł w polityczną niepamięć jeden z autorów neoliberalnej atmosfery w SLD. Neoliberalne ciągoty jednak nie  opuściły SLD, który wcześniej zdążył wpaść w ramiona Henryki Bochniarz. Związek nie należał do najłatwiejszych. Partnerka okazała się niezwykle zaborcza. Gdy Sojusz chciał iść ze związkami zawodowymi, ona namawiała go do umizgów w stronę pracodawców oraz dalszego liberalizowania Kodeksu Pracy (jakby już teraz nie był on liberalny!). Gdy dzielono miejsca na listach wyborczych, partnerka niezważając na swój mizerny posag w postaci tragicznych kadr i struktur żądała najbardziej eksponowanych pozycji.

Wreszcie nadeszły wybory, a raczej plebiscyt. Polacy mieli zadecydować czy dalej chcą rządów braci o autorytarnych zapędach. Efekt: partia bliźniaków jest w opozycji, SLD również, a raczej wciąż... LiD uzyskał 14 % poparcia co daje ok. 7% dla samego SLD. Przypomnieć należy, że po porażce w 2005 r Sojusz startując samodzielnie uzyskał 12% poparcia! Niestety zapomniano spisać intercyzy...

Idiotyczny pomysł utworzenia różowiutkiej Platformy BIS okazał się słuszną porażką. Sojusz Lewicy Demokratycznej przekonał się, że jego miejsce z pewnością nie znajduje się na prawicy... PD ze swoimi postsolidarnościowymi działaczami miała pokazać, że SLD nie jest trędowate. W zamian mogła skutecznie ośmieszać i dobijać lewicę oraz uzyskać dostęp do parlamentarnego koryta. Cena dla Sojuszu okazała się zbyt wysoka. Kubeł zimnej wody nareszcie dosięgnął głów partyjnej wierchuszki. Aleksander Kwaśniewski ku uciesze milionów ludzi lewicy raz na zawsze porzucił wszelkie swaty. Pozostaje mieć nadzieję, że czerwcowy zjazd SLD odbędzie się w duchu głębokiego żalu za grzechy i nastąpi mocne postanowienie poprawy poparte programem zgodnym z ideami demokratycznego socjalizmu. W innym wypadku może okazać się, że „bój to jest nasz ostatni”  ale bynajmniej nie doprowadzi on do końca „krwawego trudu”, tylko do agonii polskiej koncesjonowanej lewicy.