Przedstawili sytuację w Polsce odczarowując ją nieco i wyjaśniając, iż obecny stan jest niczym innym jak tylko logiczną konsekwencją wolnorynkowej paranoi, która zmęczyła społeczeństwo do tego stopnia, że zagłosowało ono na tych, którzy – pozornie oczywiście – nie wychwalali ostatniego siedemnastolecia pod niebiosa, lecz stanowczo odrzucali jego spuściznę. Po wystąpieniach wywiązała się żywa dyskusja, w trakcie której poruszono temat katolickiego fundamentalizmu, kondycji ruchu pracowniczego i związków zawodowych w Polsce, a także totalnej zapaści ideowej i organizacyjnej polskiej lewicy. Red. Stanisławski miał również okazję opowiedzieć o sytuacji w Polsce Arndtowi Fritzowi – redaktorowi gazety związkowej „Metall”, a także wziąć udział w audycji radiowej stacji Hessischer Rundfunk. Swoją wypowiedź zaczął od słów: „Polski fundamentalistyczny rząd wydał wojnę całemu ruchowi pracowniczemu i dąży do jego totalnej likwidacji”. Odbyły się również bardzo ciekawe sesje dyskusyjna dotyczące faszyzmu, jego historycznej spuścizny oraz genezy. Podniesiono również temat zwalczania tego zjawiska współcześnie. Główny wniosek był następujący: faszyzm jest naturalnym rezultatem stagnacji ekonomicznej, politycznej i mentalnej kapitalistycznego społeczeństwa, którego funkcjonowanie oparte jest wyłącznie na wolnym rynku. Jedyną skuteczną bronią przeciwko faszyzmowi i skrajnej prawicy jest zorganizowany ruch pracowniczy.

 

Część spotkania poświęcono też perspektywom rozwoju sytuacji społecznej i politycznej w Niemczech oraz możliwościom udziału socjalistycznej lewicy w działaniach ruchu pracowniczego, w pracach partii lewicowych (głównie „Die Linke”), demonstracjach, protestach itp. Podsumowano również alterglobalistyczną demonstrację przeciwko szczytowi G8. Odkłamano obraz demonstrujących jako chuliganerii demolującej Rostock, uczestnicy demonstracji obecni na spotkaniu przedstawili dokładnie przebieg wydarzeń. Część dyskusji poświęcono sekciarskim taktykom organizatorów, którzy odmawiali możliwości udziału niektórym ludziom uznając ich za niedostatecznie lewicowych czym zniechęcali wiele osób. Wskazywano, iż demonstracje takie nie mogą być wyłącznie środkiem do zaspokojenia potrzeb radykalnej lewicy tylko instrumentem służącym rozwojowi ruchu, a to wymaga otwartości oraz cierpliwego i merytorycznego przekonywania do swoich poglądów i racji. Mowa była również o bezmyślnej „strategii” różnych ultra-lewicowych grup, które dążą do przemocy i ulicznych zamieszek bez żadnego konkretnego celu odstręczając tym zwykłych obywateli, którzy chcą wziąć udział w pokojowym proteście.

 

Z okazji 90 rocznicy rewolucji październikowej dokonano również interesującej retrospektywy historycznej. Przypomniano o doświadczeniach rosyjskich pracowników i chłopów z 1917 roku, wskazywano na wagę studiowania tych wydarzeń i wyciągania z nich wniosków na przyszłość. Przywołano również prace klasyków marksizmu.