Do najważniejszych postaci na bułgarskiej scenie poezji śpiewanej zalicza się trio: Nedjalko Jordanow, Trendafil Akacjew i Hajgaszot Agasjan. Ten ostatni jest kompozytorem muzyki i wykonawcą niektórych songów, zaś dwaj pierwsi to autorzy tekstów i główni wykonawcy. Są oni nietuzinkowi nie tylko ze względu na treść artystycznego przekazu, ale i na zapał do pracy w wieku bądź co bądź podeszłym. A to wszystko połączone z racjonalnym, trzeźwym myśleniem na temat otaczającej ich rzeczywistości.

Nazizm, „jabole”, system, wegetarianizm, anarchizm to dziś tematy przewodnie większości polskich kapel punkowych. Balkanskaja Zwiedza pod tym względem różni nie wiele (no może poza brakiem odniesienia do vege), mimo to zyskała sobie dużą popularność na naszej scenie niezależnej. Łączy szybkie punkowe brzmienia z charakterystycznym wokalem, przywołującym na myśl Falona z Psów Wojny.

Polski hip-hop to zjawisko wyjątkowo przygnębiające. Jak wszystko w tym kraju, tak i ten rodzaj muzyki został zmanipulowany na liberalną modłę. Polscy hiphopowcy nie uprawiają żadnego quasiartystycznego buntu. Wręcz przeciwnie, zaprzedają się bez opamiętania panującej masowej ideologii.

Polska – za sprawą swej siermiężnej rzeczywistości politycznej i społecznej – jest krajem wyjątkowo smutnym. Czasem jednak przygnębienie powodowane codziennością ustępuje miejsca krzepiącemu ducha zadziwieniu. Zdarzają się bowiem nawet tu rzeczy wyjątkowe. Do nich należy wystawienie przez warszawski Teatr Narodowy sztuki Bertolda Brechta z 1929 roku p.t. „Happy End”.