Nie dalej jak tydzień temu odbyła się w sejmie debata nad zniesieniem święta pierwszego maja. Dyskusje prowadzili posłowie panującego nam miłościwie PiSu szermując zawzięcie argumentami o tym, jak to pierwszy maja, święto ludzi pracy, jest świętem komunistycznym i że należy je zlikwidować, aby odciąć się od tradycji (w domyśle złych, zbrodniczych i nic nie wartych) PRLu. Najgorsze jest to, że debata, która powinna być niezwykle istotna dla społeczeństwa polskiego została zupełnie przyćmiona przez pokłosie sex-skandalu i sprawę niedoszłego metropolity warszawskiego abp Wielgusa. Są to sprawy ważne wyłącznie z punktu widzenia szerokich rzesz dziennikarzy polujących na afery i sensacje o wysokim stopniu medialności, ale na pewno nie dla przeciętnego obywatela, pracownika.

Coraz to bardziej spienione fale hipokryzji przetaczające się przez polską przestrzeń publiczną (nie tylko medialną) rzeczywiście nie są już chyba warte (godne) uwagi. Destrukcja jaką programowano za ich pomocą zrealizować była się już dość dawno dokonała. Teraz szaleją już one po gołym gruncie wygładzając go raczej niż czyniąc jakiekolwiek głębsze zmiany. Niemniej, od czasu do czasu, przytrafiają się nam akty hipokryzji doprawdy wyjątkowej, wzbudzające śmiech i płacz naraz...

Choć nie jest to wdzięczne zadanie, postanowiłem napisać słów parę o „prawdziwej opozycji”, czyli Platformie Obywatelskiej. Jest to dziwny organizm polityczny, o korzeniach, które są powszechnie wiadome. Nie będzie wielkim nadużyciem i fałszem powiedzenie, iż PO to tak naprawdę partia politycznej porażki.