Dzielnych kobiet nie opuszcza wola walki o sprawiedliwszą płacę, co się czuje gdy się stoi z nimi podczas regularnych akcji 19 minut po każdej pełnej godzinie. Czuje się wtedy ich jedność pomimo tego że np. na co dzień pielęgniarki z Rzeszowa nie lubią tych z Łodzi. Wielką siłą tych kobiet jest to, że stanęły ponad podziałami i zapragnęły zrobić coś razem dla poprawy swojego bytu...

III RP nie należała do miejsc przyjaznym pracownikom. Osławiona “demokratyczna transformacja” przyniosła im tylko obniżki płac, bezrobocie, samowolę pracodawców i wszechobecną kampanię propagandową przeciwko “nierobom” i “nieudacznikom”. IV RP miała, pod wodzą prawych i sprawiedliwych, zerwać z tą niechlubną tradycją i zmienić Polskę w państwo solidarne. W pewnym sensie to się udało. Tak sprawnego systemu solidarności antypracowniczej niedługo będzie mógł pozazdrościć nawet Wielki Sojusznik zza oceanu. I o ile wcześniejsze nawoływania o zagrożeniu demokracji przez Kaczyńskich można było od biedy uznać za przejaw myślenia katastroficznego, o tyle ostatnie wydarzenia każą się coraz bardziej niepokoić o przyszłość społeczeństwa polskiego.

Ostatnimi czasy w Polsce mieliśmy wątpliwą przyjemność oglądać interesujące skądinąd zjawisko polityczne: państwo bez lewicy. U władzy partia prawicowa, do spółki z podobnymi sobie koalicjantami. W opozycji - prawica, tyle że z nieco innym rozłożeniem akcentów programowych. Od czasu do czasu do towarzystwa dołącza jakaś hałaśliwa grupka, deklarująca, że jest w odróżnieniu od reszty prawdziwą prawicą. Zaś niezależne media dzielnie informują społeczeństwo o wyczynach wyżej wymienionych, pilnując, by każdy Polak również był prawym obywatelem.