Weto prezydenckie w sprawie ustawy o emeryturach pomostowych zostało odrzucone przez Sejm RP. Było to możliwe dzięki decyzji większości posłów Klubu Parlamentarnego Lewicy, choć swych głosów nie poskąpili także członkowie koła poselskiego Socjaldemokracja Polska – Nowa Lewica. Swój sprzeciw wobec antyspołecznego projektu PO wyrazili jedynie pojedynczy posłowie Sojuszu Lewicy Demokratycznej, w tym zasiadający w ławach sejmowych związkowcy. Wydarzenie to jest epizodem nie tylko wiele mówiącym o polskiej polityce, ale i pod wieloma względami kluczowym.

Żądaniom związkowców stało się zadość. Prezydent Lech Kaczyński, o czym ochoczo i z odpowiednim komentarzem poinformowały wszystkie media głównego nurtu, zawetował ustawę o emeryturach pomostowych. Politycy Prawa i Sprawiedliwości wystosowali jednocześnie apel, by rząd podjął uchwałę, która przedłuży obecny stan miliona osób uprawnionych do wcześniejszych świadczeń o rok; ergo – odsunie o dwanaście miesięcy jakże niewygodną zarówno dla prawicowego gabinetu, jak i prawicowej opozycji debatę.

Po ustaleniu końcowego kształtu porozumienia między nauczycielami a rządem - świadczenie w wysokości 80% emerytury pomostowej plus zakaz pracy oświatowej w trakcie pobierania go - obydwie strony w zadziwiającej zgodzie określiły je jako wielki sukces. Pobieżny rzut oka na problem zdaje się potwierdzać taką interpretację - rząd dogadał się z poważną grupą zawodową, nauczyciele zaś utrzymali pewne uprawnienia zamiast odejść z niczym. Uważniejsza analiza pozwala jednak dostrzec fałsz tej chwilowej sielanki.

Po dłuższym okresie legislacyjnego nieróbstwa ekipa Tuska zabrała się ostro do pracy. Jej dotychczasowe owoce – ustawa o emeryturach pomostowych i zmiany w prawie podatkowym – lepiej niż tysiąc słów ukazują prawdziwe oblicze premiera, który już nie wzywa do powszechnej miłości, ale groźnie piętnuje roszczeniowe mniejszości żyjące na koszt społeczeństwa. Innymi słowy – żąda od pracowników, by zaakceptowali życie w nędzy i pracę na koszt garstki posiadaczy.