W Polsce, a więc kraju rozpasanej, prawicowej, neoliberalnej ofensywy ilość medialnych zakłamań dotyczących socjalizmu i wizerunku lewicy w ogóle dochodzi powoli do pewnego, niezmiernie niepokojącego apogeum. Mimo, iż minęła już epoka PiSowskiego, zoologicznego antykomunizmu propaganda, której ostrze wymierzone jest głównie w PRL nadal ma się świetnie. Mimo szumnie zapowiadanej przez PO miłości i zaufaniu do wszystkich obywateli Orwellowskie ministerstwo prawdy – IPN – nie pozwala, by poziom smrodliwych plwocin generowanych przeciwko lewicy spadł ani na chwilę.

O braku sera na lewicy przekonać mógł się każdy kto z lewicą tzw. koncesjonowaną ma już jakiś czas do czynienia. Jednak mimo wszystko wyścig  wciąż trwa. Oczywiście nie biegnie każdy. Część gryzoni poległa na starcie. Inne padały już w trakcie współzawodnictwa spychane przez swoich kompanów. Nieliczne wyścig zbojkotowały. Coś się dzieje, jednak jak mawia mój znajomy „Nie wiadomo co ważniejsze, czy ruch w interesie, czy interes w ruchu…”.

Sojusz Lewicy Demokratycznej odzyskał wzrok, a może i rozum. Wreszcie podjął decyzję o rozstaniu z, delikatnie rzecz ujmując, mało atrakcyjną partnerką w osobie Partii Demokratycznej. Od początku skazany na porażkę mezalians padł niczym deputat węglowy. O rozstaniu poinformował nas Wojciech Olejniczak. Potwierdził tym samym, że małżeństwa z tzw. rozsądku prędzej czy później muszą tak właśnie się kończyć.

Polska rzeczywistość zaczyna się zmieniać. Premier Donald Tusk robi dobrą minę do złej gry. Nagle zniknęły powtarzane bez opamiętania frazy o „darze zaufania” oraz zaklęcia typu: „najważniejsza jest miłość”, czy „Polska zasługuje na cud gospodarczy”. Cudu nie będzie. Scheda po IV Rzeczpospolitej pozostawiona przez Kaczyńskich i piętrzące się od początku lat 90 systemowe sprzeczności osiągają w Polsce, na oczach pracowników całej  Europy, masę krytyczną.