Polskie państwowe stocznie mają do wyboru – oddać do 12 września 5 mld „pomocy publicznej” i zbankrutować, lub się sprywatyzować (bo dokładnie tyle oznacza magiczne, powtarzane przez unijną komisarz Kroes słowo „restrukturyzacja”). Dla pracowników stoczni sprawa jest boleśnie prosta – upadłość zakładów oznacza zwolnienie całych załóg. Prywatyzacja i związane z nią wymagane ograniczenie mocy produkcyjnych to alternatywa dość nędzna, gdyż w tym wypadku zwolnieniom podlegnie „tylko” kilka tysięcy stoczniowców. Scenariusz to znany już z wielu zakładów w Polsce, m.in. z restrukturyzowanego na polecenie Unii hutnictwa.