Według nas, socjalistów, sprawiedliwy podział dóbr miedzy ludzmi nie może dokonać się w systemie, w którym naczelną zasadą jest pomnażanie swego bogactwa (kapitalistów). Zasada ta, która jest wpisana w logikę kapitalizmu jest główną przyczyną zjawisk typowych tylko dla tego systemu! Mianowicie: kryzysów nadprodukcji, czyli takiej sytuacji, w której mamy do czynienia ze zbyt dużą podażą towarów na rynku a zbyt małym popytem aby wchłonąć te nagromadzone zapasy. Przeciętnemu zjadaczowi chleba mogłoby sie wydawać że w takich okolicznościach będziemy mieli do czynienia z powszechnym dobrobytem.

 

Po roku 1989 w okresie transformacji ustrojowej w Polsce wszystko, co miało jakikolwiek związek z  minionym okresem tzw. realnego socjalizmu, a nawet z szeroko rozumianą lewicą, miało szczególnie negatywne zabarwienie. Ludzie i środki masowego przekazu prześcigały się w potępianiu ustroju PRL, jej gospodarki i polityki. Nawet  lewicowe organizacje odcinały się od  PRL-owskiej  przeszłości W zapomnienie poszły postulaty Solidarności, które miały  prorobotniczy i - co za tym idzie - lewicowy charakter. W taki oto sposób powstała apoteoza  kapitalizmu i gospodarki rynkowej. Postawiono znak równości między demokracją i kapitalizmem, chociaż ta pierwsza rozumiana jako „rządy” ludu niewiele ma wspólnego z kapitalizmem, co udowadniają już liczne doświadczenia.

 

Po upadku tzw. realnego socjalizmu w Europie Wschodniej świat stanął w obliczu wyjałowienia konfliktu ideologicznego, który  toczył się podczas minionego, patrząc z perspektywy 1989 roku, pięćdziesięciolecia. Starcie gospodarki wolnorynkowej z gospodarką centralnie sterowaną kapitalizmu ze zdeformowaną formą socjalizmu podzieliło świat na dwa obozy, które zawzięcie ze sobą rywalizowały. Zakończenie żywota tego drugiego  spowodowało, że kraje wspomnianego „realnego socjalizmu” rozpoczęły batalię o zdobycie jak najsilniejszej pozycji w nowym świecie, który tak naprawdę okazał się tak samo zużyty, jak miniony.

 

Sytuacja polityczna w Polsce w początku lat 20. była pod pewnymi względami podobna do dzisiejszej. Partyjniactwo i korupcja rozwinięte zostały niemal do granic. Mimo, iż do 1926 roku zmieniało się kilkanaście różnych gabinetów, rządy nie były w stanie sprawnie działać. Było to spowodowane głównie chwiejnością gospodarki kapitalistycznej w odrodzonej Polsce oraz nieuchronnie z niej wypływającymi napięciami klasowymi.