Szanowne Czytelniczki i Szanowni Czytelnicy,

Do rąk Waszych oddajemy pismo, którego funkcją nie będzie kopiowanie obiegowych opinii, powtarzanie stereotypowych frazesów czy – dowartościowujące ich autorów – intelektualno-akademickie figle. Z naszych łamów nie dowiecie się niczego o byłej żonie Janusza Palikota, bieliźnie Doroty Robaczewskiej, dorobku artystycznym Masłowskiej, domniemanym alkoholizmie prezydenta, awarii rządowego samolotu w Mongolii czy przepychankach pomiędzy premierem a prezydentem. Na próżno szukać będziecie tu potwierdzenia populistycznego, prawicowego fałszu typu: „biedni są biedni, bo sobie na to zasłużyli”, „bieda była, jest i będzie”, „geje są chorzy”, „aborcja to morderstwo”, „pracownicy są roszczeniowi”, „związki zawodowe mają zbyt duży wpływ na gospodarkę”, „układ oraz inni szatani rządzą krajem” itd. Nie natkniecie się również na rewelacje pochodzące z teczki, którą przypadkiem odnalazła pani sprzątaczka podczas czyszczenia bezkresnych korytarzy w magazynach IPN. Nie będzie nic o Żydach, masonach, cyklistach, lobby homoseksualnym, ubekach, kagiebistach i innych społeczności zawodowych czy religijnych które rzekomo zdominowały polskie życie polityczne.

Polską polityką kieruje – tak jak w innych krajach – kapitał i jego właściciele. Kierunki działania klas rządzących wyznacza, w ostatecznym rozrachunku zysk i nieuchronna na wolnym rynku, konieczność jego pomnażania. Na tej instalacji ekonomiczno-społecznej ustawiona jest zaś gigantyczna nadbudowa filozoficzna, ideologiczna, moralna i polityczna. Obok trwałego niedostatku finansowego, to właśnie ona tworzy koszmar naszej codzienności. Warto zrobić w tej konstrukcji wyłom, nawet niewielki, tak, by można było w przyszłości rzeczywiście ruszyć z posad bryłę świata…

Naszej redakcji przyświecają zupełnie inne cele niż medialnemu main-streamowi. Nie jesteśmy i nie będziemy kolejną platformą reprodukcji współczesnego porządku, nie kierujemy się komercyjnymi instynktami. Ambicją naszą nie jest konkurencja z tytułami głównego nurtu, lecz popularyzacja konkretnej oferty politycznej i udostępnienie jej zainteresowanym.

Nasz punkt widzenia, nasza analiza i nasze wnioski to propozycja nie tyle nowatorska, co w Polsce praktycznie dotychczas niedostępna. Kolektyw redakcyjny spaja bowiem – bliska przecież nie tylko nam – idea zmieniania rzeczywistości i przekształcenia świata, w którym żyjemy w miejsce, gdzie jednostki i grupy mogą żyć godnie i bezpiecznie, nie zaś w ciągłym lęku o jutro brutalnie walcząc o przetrwanie. W naszej działalności – nie tylko publicystycznej – bazujemy na ponad 150 latach doświadczeń międzynarodowego ruchu socjalistycznego, który od jego zarania, próbuje się wysłać na śmietnik historii – bezskutecznie. Ostatecznym zwycięstwem apologetów kapitalizmu stać się miał rok 1989, kiedy to załamały się biurokratyczne dyktatury zwane demokracjami ludowymi. Dziś widać wyraźnie, iż triumfalne wieszczenie końca historii okazało się złudną mrzonką możnych tego świata.

Dziś socjalizm kontratakuje. I choć jego stronników – w tym nas – przedstawia się wciąż fałszywie jako szalonych, niedouczonych idealistów, których celem jest budowa dyktatury w stylu ZSRR, socjalistyczna lewica umacnia się na świecie i staje się punktem odniesienia dla całych społeczeństw. Nawet największe media zauważają swoisty renesans lewicowej kontestacji i fali nowych ruchów społecznych, które są nim inspirowane. Potwierdzają to choćby wydarzenia w Ameryce Łacińskiej; jednocześnie zadają one kłam cynicznym dykteryjkom wszystkich tych, którzy z uporem godnym lepszej sprawy, perswadują wszem i wobec, że inny świat możliwy nie jest. Nieprawda! Jesteśmy pewni, że zdołamy Was o tym przekonać.

„Beton” będzie zatem czymś więcej niż tylko alternatywnym publicystycznym forum. Oczywistym jest bowiem, iż nasze komentarze nie będą pokrywały się w najmniejszym nawet stopniu z tym co do dyspozycji daje nam główny nurt. Tworzymy także pismo zaangażowane, w dosłownym znaczeniu. Publikacja, której pierwszy numer Wam przedstawiamy jest tylko jednym – choć bardzo ważnym – z wielu aspektów naszej działalności. Część pozostałych z pewnością zostanie na łamach pisma odzwierciedlona. Rzeczone zaangażowanie nie będzie jednak ograniczało się wyłącznie do opisywania naszej działalności, lecz w dużej mierze będzie nakierowane na zachęcanie i przekonywanie innych.

Socjalistyczna myśl polityczna to bowiem nie tylko teoria, ale i praktyka – realne działanie. Oczywiście, oba elementy są równie istotne, ale funkcjonują w nierozerwalnym związku. Ich rozdzielenie – niestety nader często praktykowane – jest jej polityczną kastracją. Już Karol Marks podkreślał w słynnej, jedenastej, tezie o Feuerbachu, iż „filozofowie dotychczas tylko interpretowali świat, idzie zaś o to, aby go zmieniać”. Podważenie takiej konieczności wymaga dziś sporego doprawdy samozaparcia… Poczucie konieczności przemian jest dziś tak powszechne, że nawet Barack Obama – od niedawna prezydent USA – musiał się na taką perspektywę powołać, by wygrać wybory.

Kwestia zasadnicza dotyczy jednak ilości i jakości proponowanych zmian. Znany brytyjski marksista – Alan Woods – powiedział kiedyś: „jeżeli dziś słyszysz o planach reform – sięgnij po rewolwer”. Niełatwo odmówić mu racji zważywszy na neoliberalną ofensywę przeprowadzoną w ostatnich latach na całym globie pod płaszczykiem właśnie reform oraz elastyczności. Jakich zmian żądają ludzie gromadzący się na demonstracjach, w związkach zawodowych i masowych partiach lewicowych, a jakich chce globalna finansowo-polityczna śmietanka?

Wszędzie tam, gdzie tli się iskra walki o lepszą przyszłość będziemy i my. Zwłaszcza towarzyszyć będziemy ruchowi pracowniczemu, ale – w żadnym wypadku – nie będziemy lekceważyć również innych postępowych inicjatyw społecznych. Niezwykle silna presja jaką wywiera na nie masowa ideologia, zaszczepiająca tam mniej lub bardziej prawicowe wątki, jest z pewnością poważnym politycznym zagrożeniem, podobnie jak siermiężna atmosfera wywołana totalną dominacją prawicowego dyskursu i wiszące nad Polską ciemne chmury katolickiego fundamentalizmu. Nie czas jednak załamywać ręce. Jak mawiał wybitny filozof Baruch de Spinoza – „naszym zadaniem nie jest śmiać się czy płakać, jeno rozumieć”. Twierdzenie to należałoby dziś rozszerzyć o „rozumieć i stworzyć konkretną ofertę polityczną oraz konsekwentnie ją propagować zdobywając stopniowo społeczne zaufanie”. Praktyka masowego ruchu społecznego z pewnością pokaże kto ma rację. Jedno pewne jest jednak już teraz – racji nie mają nieobecni.

Dochodzimy w ten sposób do sensu – osobliwego, jak oceniło wielu przed wydaniem pierwszego numeru – tytułu niniejszego kwartalnika. Nie będziemy zawracali Wam głowy historią dochodzenia do konsensusu w tej sprawie – dość powiedzieć, że dyskusje były wyjątkowo burzliwe, ale – koniec końców – decyzja podjęta została jednomyślnie. Nie sposób także przytoczyć najbardziej wyjątkowych argumentów przemawiających za takim właśnie brzmieniem tytułu, gdyż wymagało by to obszernych wyjaśnień dotyczących okoliczności w jakich one powstawały. Najważniejszym z nich jest demonstracyjna przekora wobec prymitywnego antykomunistycznego humoru i jednemu z jego naczelnych bon motów, słynnemu idiomowi – beton socjalistyczny. Tym mianem zwykło się pogardliwie określać osoby, które obstają konsekwentnie za lewicowymi rozwiązaniami. My do tej grupy należymy, toteż od razu uczciwie sygnalizujemy już na okładce – tak, jesteśmy socjalistycznym betonem. I jesteśmy z tego dumni!

A teraz… Bijcie brawo przyjaciele! Bo to jest początek końca komedii…