15 kwietnia społeczeństwo Ekwadoru w ogólnokrajowym referendum na rzecz zwołania Zgromadzenia Konstytucyjnego udzieliło swojego jednoznacznego poparcia działaniu prezydenta Rafaela Correi, kolejnego przywódcy latynoamerykańskiemu, który opowiedział się przeciwko opartemu na wyzysku systemowi społecznemu. 81% głosów za zwołaniem Zgromadzenia to istotny krok w procesie przemian politycznych, których areną Ekwador jest od ponad dziesięciu lat.

Od 1996 r. żaden z tamtejszych prezydentów nie dokończył swojej kadencji. Losy kolejnych czterech głów państwa są do siebie bliźniaczo podobne. Każdy z nich wybierany był głosami pracowników dzięki głoszeniu wybitnie prospołecznego programu. Każdy z nich porzucał następnie swoich wyborców i realizował dokładne przeciwieństwo obietnic z kampanii. W rezultacie każdy z nich obalany był przez powszechną mobilizację - strajk generalny czy nawet ogólnonarodowe powstanie. Zorganizowani w związkach zawodowych pracownicy nie wahali się upomnieć o swoje prawa. Uderzającą cechą wydarzeń w Ekwadorze jest również determinacja mas ludowych. Chociaż trzech kolejnych prezydentów kraju - Abdalah Buccaram, Jamil Mahuad, a przede wszystkim Lucio Gutierrez, obrany na swój urząd w glorii pracowniczego bohatera za swój udział w poprzedniej fali protestów - zawiodło pokładane w nich nadzieje, Ekwadorczyków nie ogarniało zniechęcenie. Ich wiara, że wspólne zdecydowane działanie może coś zmienić, nie słabła. Nadal byli zdolni do zmobilizowania się, choć codziennie słyszeli w oficjalnej prasie, że nic lepszego od kapitalizmu i tak nie można zbudować. Niemały wpływ na taką pewność miał przykład niedalekiej Wenezueli, gdzie kierunek zmian społecznych jest w ogromnej mierze wskazywany przez samych pracowników, a odwrócenie się od gospodarki na modłę amerykańską przyczyniło się do spadku bezrobocia, podwyższenia się jakości opieki medycznej i edukacji oraz pozwoliło spożytkować bogactwa naturalne kraju na potrzeby jego samego, a nie dla zysku zagranicznych koncernów.