Wszyscy pamiętamy chyba jakie kontrowersje budził w naszym kraju (i nadal budzi, 

chociaż  już nieco przycichł) temat tarczy antyrakietowej.

Skupiając się jednak na Polsce, media zapomniały

(bo działacze nie zapomnieli, nieraz wskazując na niechęć, również

czeskiego społeczeństwa do tego projektu) o tym, iż u naszego południowego sąsiada miałyby zostać rozlokowane kolejne elementy tejże tarczy. Konkretnie, chodzi tu o radar. 

 

Można by pomyśleć, iż skoro na terenie Czech miałyby być tylko radar (no chyba, że bracia Amerykanie coś sobie tam do nich domontują) to ludność nie powinna wyrażać wobec tego sprzeciwu. Nic bardziej mylnego! Tak jak i na terenie naszego kraju, mieszkańcy okolicznych miejscowości (i nie tylko!) zaczęli protestować przeciwko budowie bazy Amerykańskiej. Sprawa przycichła i wydawało się, że wszystko rozejdzie się po kościach.

Tylko do zeszłej niedzieli (7 grudnia 2008r.) kiedy to premier Czech, Mirek Topolanek zapowiedział, że jeśli opozycja socjaldemokratyczna odrzuci w głosowaniu projekt budowy elementów tarczy, koalicyjny rząd Topolanka, odrzuci w głosowaniu Traktat Lizboński.  

Ciekaw jednak jestem komu Pan premier chce zrobić na złość? Socjaldemokracji, dając jej w ten sposób broń do ręki? Wiadomo przecież , że Traktat Lizboński jest korzystny nie tylko dla pracowników, ale również i innych grup społecznych. Zatem społeczeństwo będzie miało pretensje do rządu za jego odrzucenie – no chyba, że premier w „sprytny” sposób, zamierza zrzucić winę za tę porażkę na socjaldemokratów. Tylko, że znowu strzał jest chybiony. Socjaldemokracja jest przeciw tarczy, społeczeństwo protestuje, a rządowa większość opowiadająca się w parlamencie za instalacją elementów tarczy na terenie Czech jest... nikła.  

Pytanie, zatem – komu potrzebna jest tarcza? I kogo, takim zachowaniem i postawą, reprezentuje Mirek Topolanek? Nie wygląda na to by społeczeństwo.