Historia ruchów rewolucyjnych na terenach Półwyspu Apenińskiego jest jedną z wielu lekcji, z których współcześni  lewicowi działacze powinni wyciągać wnioski. Jest to bowiem klasyczny przykład sabotowania działań zdeterminowanych do walki, domagających się zmian pracowników przez zbiurokratyzowane kierownictwo ruchu. Jego konsekwencją była długoletnia faszystowska dyktatura. W trakcie omawianych wydarzeń Włoska Partia Socjalistyczna mogła za pomocą przysłowiowego pociągnięcia za sznurek skończyć z porządkiem kapitalistycznym we Włoszech i tym samym uratować setki tysięcy istnień.

W tym roku pierwszy maja – międzynarodowe Święto Pracy - będzie obchodzony po raz 117. Data ta upamiętnia masakrę amerykańskich robotników na placu Haymarket w Chicago, kiedy to od kul policji zginęło kilkudziesięciu demonstrantów, uczestniczących w ogólnokrajowym strajku. Już wtedy tamtejsza klasa robotnicza wysunęła postulat, który w praktyce nie znalazł zastosowania po dziś dzień – wprowadzenie ośmiogodzinnego dnia pracy. Ponadto ludzie biorący udział w owym masowym wystąpieniu (w 1886 roku wyszło na ulice 610 tys. osób!) nie godzili się na obniżkę płac.

W 1913 r. Imperium Rosyjskie hucznie obchodziło trzysta lat rządów dynastii Romanowów. Akademiom, nabożeństwom dziękczynnym i publicznym uroczystościom nie było końca, a Mikołajowi II wieszczono jeszcze długie lata szczęśliwych rządów. Rok później logika kapitalizmu wymusiła na Rosji udział w wyniszczającej dla kraju wojnie światowej, zaś po upływie lat czterech carat został dosłownie zmieciony przez rewolucję lutową. Dlaczego pozornie najsilniejsza władza w Europie upadła prawie bez walki? Popularna odpowiedź, iż stało się tak z powodu nieudolności ostatniego samodzierżawcy, mistycyzmu jego żony czy intryg rozmaitych dworskich indywiduów dotyka tak naprawdę jedynie części problemu.

Miała być awangardą ruchu robotniczego w krajach Europy i świata, krzewić idee socjalistyczne wśród pracowników, a stała się kolejnym przykładem hipokryzji biurokracji rządzącej Związkiem Radzieckim. Miała być kadrowym zapleczem, rewolucyjnym kierownictwem ruchów masowych, gdy te powstaną wreszcie przeciw okropnościom kapitalizmu. Tymczasem prowadzona przez nią polityka przyczyniła się nie do zwycięstw nad wyzyskiem, ale do zniszczenia kilku rewolucji i dojścia do władzy faszystów. Jak żadna inna organizacja, odzwierciedlała niejako losy rewolucji rosyjskiej – od jej wielkich osiągnięć, aż po triumf biurokratycznej kontrrewolucji.