Od kilku lat w Argentynie zachodzą bardzo interesujące procesy społeczne, gospodarcze i polityczne. U ich źródeł leży światowy kryzys modelu kapitalistycznego. Obecnie tylko 2% ludności tego kraju uważa, iż gospodarka rynkowa niesie ze sobą jakikolwiek postęp społeczny. Argentyńczycy jednak nie pozostają pasywni wobec otaczającej rzeczywistości. Istnieje, między innymi, ruch około dwustu fabryk, które po opuszczeniu ich przez dawnych właścicieli, zostały przejęte i są zarządzane przez pracowników. W ostatnim miesiącu nasiliła się kampania represji wobec jednej z nich, fabryki ceramiki Zanón z prowincji Neuquén. Jak działają takie fabryki? Komu i dlaczego zależy na tym, by przestały istnieć? Co my możemy zrobić dla pracowników okupowanych fabryk w Argentynie?

Opublikowany poniżej artykuł pierwotnie ukazał się w dodatku "Impuls" do "Trybuny". Obecnie publikujemy go w jego pierwotnej formie. Jest to polemika z artykułem znanego krytyka rewolucji boliwariańskiej w Wenezueli, Macieja Stasińskiego. W artykule tym Stasiński zarzucał prezydentowi Chavezowi autorytarne ciągoty i chęć zbudowania socjalizmu, który Sasiński - mylnie oczywiście - utożsamia z ustrojem społeczno-politycznym panującym w Polsce w latach 1944-89.

Ameryka Łacińska jest tym regionem naszego globu, w którym skala i rozmiary masowych ruchów społecznych przybrały zdecydowanie największe proporcje. Od roku 1997 mamy tam do czynienia z kolejnymi sukcesami wielkich ruchów, domagających się głębokich zmian w ekonomicznej i politycznej strukturze tych krajów. Symptomem narastania takiego właśnie ruchu w społeczeństwie wenezuelskim był wybór pod koniec 1998 roku na prezydenta Hugo Chaveza.

Wywiad z uczestnikiem rewolucyjnych wydarzeń w Argentynie.

Ramon Sarmiento jest członkiem tendencji politycznej El Militante w Argentynie, aktywnie uczestniczy w rozgrywającym się tam obecnie procesie rewolucyjnym, jest jednym z redaktorów gazety EL Militante oraz strony internetowej argentyńskiego oddziału prasowego El Militante.