Włodzimierz Lenin, Lew Trocki, Róża Luksemburg oraz ci bardziej współcześni: Fidel Castro, Hugo Chavez, i wielu innych rewolucjonistów znalazło się w czołówce rankingu największych zbrodniarzy świata. Oni wszyscy stawiani są dziś w jednym szeregu obok Hitlera, Stalina, Mussoliniego, Franco, Pol-Pota itd. „Komunistyczny dyktator i zbrodniarz!” - krzyczą tak zwani „demokraci” z lewa i z prawa. Ostatnio na portalu lewica.pl pojawił się tekst Przemysława Prekla, zdeklarowanego socjaldemokraty, w którym przedstawia on swoje „argumenty” przeciw marksizmowi w takim właśnie duchu.

 

Artykuł jest polemiką do tekstu Przemysława Prekla, który można znaleźć tutaj http://www.lewica.pl/?id=16157

XXI w. to nie tylko problemy związane z ocieplaniem się klimatu, globalizacją czy pogonią człowieka za dobrami materialnymi. Jest to także okres stawiania pytań i szukania odpowiedzi dotyczących m.in. stosunku człowieka do wiary i religii. Coraz częściej współczesny człowiek odnosi się do szeroko rozumianego problemu wiary; rodzi się dyskusja, gdzie religia powinna występować, a gdzie nie, jak daleko powinna wchodzić w funkcjonowanie instytucji państwowych. Stąd już tylko jeden krok do dyskusji dotyczącej religii w szkołach. Jest to tym ważniejsze pytanie, ponieważ  w Polsce istnieje teoretyczny rozdział państwa od kościoła.

Jednym z często powtarzanych argumentów antypeerelowskiej propagandy odrzucającej wszystko co, chociażby z nazwy, ma związek z  socjalizmem jest kwestia tzw. ukrytego bezrobocia, mająca rzekomo polegać na tym, że pracę przeznaczoną dla jednej osoby dzielono między dwie lub trzy pary rąk. Tymczasem poddawszy problem głębszej, lub jakiejkolwiek analizie, okazuje się, że obecny system obfituje w o wiele większe pod tym względem absurdy.

Czy w tym roku polska lewica pobije kolejny rekord? Niewykluczone. W okresie największych od lat mobilizacji pracowniczych jest ona pogrążona w stale pogłębiającym się kryzysie i – co najgorsze – wygląda na to, że jej działacze nie chcą z niego wyjść. Niczym istoty pierwotne (brak cerebrum), opadli na dno i zamiast szukać dróg wybicia się na powierzchnię, odkryli, że wszak po dnie również można spacerować, można na nim trwać do końca. A po nas… Choćby potop.