Naczelnym hasłem renesansu – epoki, w której wreszcie naczelne miejsce zająć miał człowiek, było „Człowiekiem jestem i nic, co ludzkie nie jest mi obce”. Okazuje się jednak, iż po kilkuset latach ów ideał ciągle odległy jest od realizacji, bowiem centralną pozycję w świecie nadal zajmują zysk i kapitał, zaś podporządkowane im postawy i system ekonomiczny rodzą zjawiska, przy których nawet niektóre zwierzęta wydają się bardziej altruistyczne, niż ludzie.

Kiedy Kazimierz Staszewski nagrywał na początku lat osiemdziesiątych swój słynny song pt. „Po co wolność” z pewnością nie zdawał sobie sprawy z proroctwa jakiego dokonał. Materiał wokalno-muzyczny, którego refren zaczyna się od słów „Wolność, po co Wam wolność? Macie przecież telewizję!” jest niczym znienawidzony przez tego dżentelmena „Manifest Komunistyczny”. Tekst tego ostatniego powstał ponad półtora wieku temu i był on – w swoich czasach – bardzo kompetentnym opisem rzeczywistości. Niemniej, ani Marks, ani Engels nie mogli sobie raczej zdawać sprawy, z tego, iż ów dokument założycielski socjalizmu naukowego – w niezmienionej formie – okaże się jeszcze bardziej przydatny po 150 latach!

Spotkałem ich na ulicy – młodzi mężczyźni, ubrani w nienagannie wyprasowane i czyste garnitury. Pojedynczo zaczepiali ludzi, by ci dopisywali coś na ich tablicy. Mnie również nie ominął ten zaszczyt. „Dzień dobry. Co daje człowiekowi radość?” – zapytał mnie łamaną polszczyzną jeden z nich. Moja perfidna natura nakazała mi wymienić wszystkie rzeczy - poczynając od rodziny i samorealizacji, przez naukę po dobra materialne, skrzętnie omijając temat religii.