Niezdrowa ekscytacja jaka ogarnęła polskie media po aresztowaniu Radowana Karadżicia, osoby posiadające choćby szczątkową wiedzę dotyczącą historii wojny domowej w Jugosławii musi wprawiać w zażenowanie.

Polskie państwowe stocznie mają do wyboru – oddać do 12 września 5 mld „pomocy publicznej” i zbankrutować, lub się sprywatyzować (bo dokładnie tyle oznacza magiczne, powtarzane przez unijną komisarz Kroes słowo „restrukturyzacja”). Dla pracowników stoczni sprawa jest boleśnie prosta – upadłość zakładów oznacza zwolnienie całych załóg. Prywatyzacja i związane z nią wymagane ograniczenie mocy produkcyjnych to alternatywa dość nędzna, gdyż w tym wypadku zwolnieniom podlegnie „tylko” kilka tysięcy stoczniowców. Scenariusz to znany już z wielu zakładów w Polsce, m.in. z restrukturyzowanego na polecenie Unii hutnictwa.

Ogarnęła mnie nostalgia. Zjawisko podobno typowe dla działaczy lewicowych zwanych w języku polskim „komuchami”. Oczywiście jest ona, w optyce dominującego w Polsce dyskursu, zjawiskiem patologicznym. Dotyczy bowiem okresu PRL, którą z łezką w oku wspominają działacze, o przepraszam, komuchy starsze, a z niezdrowym zaciekawieniem mówią o niej komuchy młodsze. Emocja ta rozlewa się – jak wskazują badania socjologiczne w Polsce – z komuszego wiadra również na ludzi o poglądach dużo bardziej etycznych, nie nihilistycznych, moralnie uzasadnionych (prawicowych – taka osobliwa polska definicja).

Historia ruchów rewolucyjnych na terenach Półwyspu Apenińskiego jest jedną z wielu lekcji, z których współcześni  lewicowi działacze powinni wyciągać wnioski. Jest to bowiem klasyczny przykład sabotowania działań zdeterminowanych do walki, domagających się zmian pracowników przez zbiurokratyzowane kierownictwo ruchu. Jego konsekwencją była długoletnia faszystowska dyktatura. W trakcie omawianych wydarzeń Włoska Partia Socjalistyczna mogła za pomocą przysłowiowego pociągnięcia za sznurek skończyć z porządkiem kapitalistycznym we Włoszech i tym samym uratować setki tysięcy istnień.

„Nie mają pomysłu na rządzenie” - mówili o politykach Platformy Obywatelskiej działacze PiS w czasie ostatniej kampanii wyborczej. Powierzchowne spojrzenie na polską scenę polityczną zdawałoby się przyznawać tej prognozie rację. Uważniejszy rzut oka pozwala jednak dostrzec, że chociaż neoliberałowie Tuska nie są w działaniu tak barwni jak ich poprzednicy, jednak pomysł na zasadniczy kierunek rządów jak najbardziej mają. Prosty i konkretny – obcinanie wydatków socjalnych, obniżanie podatków, ulgi dla pracodawców, a do tego odpowiednia otoczka propagandowa, oparta zresztą na sprawdzonym już w wielu krajach modelu.

"Rząd do roboty za 500 złotych", "praca czasowa, stała dyskryminacja" - to jedne z wielu haseł skandowanych na ulicach Warszawy 20 czerwca, podczas demonstracji przeciw planowanym przez rząd zmianom w Kodeksie pracy.

W manifestacji wzięły udział związki zawodowe: Sierpień 80, „Solidarność”, przedstawiciele OPZZ oraz różne lewicowe ugrupowania, a także emeryci i renciści oraz Warszawskie Stowarzyszenie Lokatorów.

Około godziny trzynastej na Placu Defilad zebrało się ponad 2 tysiące protestujących.

Mamy do czynienia z wojną o prawa człowieka, o wolność decydowania o sobie i swoim ciele. Stronnictwa anty- i proaborcyjne spierają się ze sobą przy okazji każdej większej afery.

Jak to zwykle w Polsce bywa stroną najchętniej ingerującą w prywatne życie innych ludzi jest kościół rzymski wraz ze swymi gorliwymi wyznawcami. Chcą oni zamykać do więzień lekarzy za wykonywanie zabiegów aborcyjnych, karać kobiety poddające się takowemu zabiegowi czy nawet pociągać do odpowiedzialności karnej rodziców osób niepełnoletnich, którzy nakłanialiby owe dzieci do tego.

Polsce grozi nowy Szczecin. Kwestią roku, dwóch mogą być ogromne awarie energii w całym kraju, jeśli rząd nie zmieni swojej obecnej polityki w kwestii restrukturyzacji zakładów produkujących i dostarczających prąd – mówią związkowcy z Energa S.A., koncernu energetycznego zaopatrującego w prąd całą Polskę północną.

Szanowny Panie Redaktorze,

W numerze 23 Gazety Regionalnej „Powiat” z 4 czerwca 2008 roku ukazał się Pański artykuł dotyczący strajków nauczycieli w powiecie nakielskim. Nie kwestionując oczywiście chęci zachowania przez Pana dziennikarskiej uczciwości i prawdomówności stwierdzić należy, iż uważny czytelnik od razu zauważy zawarte w rzeczonym tekście uproszczenia i wynikające z nich osobliwe wnioski. Wzbudzają one uzasadnione podejrzenie co do jakości przedłożonego przez Pana materiału dziennikarskiego.

Biuro Komunikacji Elektronicznej SLD przysłało mi e-mail zawierający "List przewodniczącego SLD Grzegorza Napieralskiego do działaczy 05.06.2008". Treść tego dokumentu zgodna jest z obfitym zbiorem wystąpień nowego przewodniczącego partii prezentowanych na stronie internetowej Rady Krajowej SLD, a nawet - jak oceniam - stanowi ich skrót zawierający kwintesencję całości, co usprawiedliwia wyciąganie z niej wniosków ogólnych. W liście zwróciłem specjalną uwagę na trzy fragmenty.

Tekst nadesłany przez sympatyka socjalizm.org