Kiedy Kazimierz Staszewski nagrywał na początku lat osiemdziesiątych swój słynny song pt. „Po co wolność” z pewnością nie zdawał sobie sprawy z proroctwa jakiego dokonał. Materiał wokalno-muzyczny, którego refren zaczyna się od słów „Wolność, po co Wam wolność? Macie przecież telewizję!” jest niczym znienawidzony przez tego dżentelmena „Manifest Komunistyczny”. Tekst tego ostatniego powstał ponad półtora wieku temu i był on – w swoich czasach – bardzo kompetentnym opisem rzeczywistości. Niemniej, ani Marks, ani Engels nie mogli sobie raczej zdawać sprawy, z tego, iż ów dokument założycielski socjalizmu naukowego – w niezmienionej formie – okaże się jeszcze bardziej przydatny po 150 latach!

Spotkałem ich na ulicy – młodzi mężczyźni, ubrani w nienagannie wyprasowane i czyste garnitury. Pojedynczo zaczepiali ludzi, by ci dopisywali coś na ich tablicy. Mnie również nie ominął ten zaszczyt. „Dzień dobry. Co daje człowiekowi radość?” – zapytał mnie łamaną polszczyzną jeden z nich. Moja perfidna natura nakazała mi wymienić wszystkie rzeczy - poczynając od rodziny i samorealizacji, przez naukę po dobra materialne, skrzętnie omijając temat religii.

W tygodniku „Newsweek” ukazał się felieton profesora Marka Safjana pod tytułem „Dwadzieścia lat później”, we wstępie którego napisał on: „Czas się zdobyć na realną ocenę stanu państwa, jakości elit politycznych oraz intelektualnych i wreszcie kondycji polskiego społeczeństwa”. Pomijając już nawet fakt, iż w powyższym zdaniu nastąpiło pomieszanie priorytetów budzące poważne moralne wątpliwości (koterie polityczne i intelektualne zostały uznane za ważniejsze od zwykłych ludzi) wypada powiedzieć, że konkluzja, jaka wyłania się z lektury tegoż krótkiego tekstu jest wielce frapująca – otóż zdaniem byłego prezesa Trybunału Konstytucyjnego przeciętni Polacy, w dwadzieścia lat po upadku PRL, mają się „nie najgorzej”, natomiast „państwo ciągle kuleje”. Czy to aby wyczerpująca diagnoza?

Od przeszło roku zmuszeni jesteśmy robiąc zakupy kupować specjalne torby foliowe, za które niektóre sieci sklepów żądają nawet do 70 groszy za sztukę. Spowodowane jest to tym, że dostępne do tego czasu darmowe folie jednorazowego użytku stanowią zagrożenie dla środowiska, tymczasem te, za które przyszło nam płacić są zdecydowanie bezpieczniejsze od starych. Ochrona środowiska jest bardzo ważna, czemu nie można zaprzeczyć, tylko czy wprowadzenie takiej zamiany było uzasadnione?

Walka o szeroko pojmowaną sprawiedliwość społeczną kształtowała w dużej mierze historię ostatnich dwóch stuleci. Narodziny systemu kapitalistycznego, opartego na pracy najemnej i anarchii produkcji sprawiły, że robotnicy poczuli między sobą więź, która skłoniła ich do walki o lepsze jutro. Mimo to sprawiedliwości na ziemskim padole ludzie uciskani domagali się już znacznie wcześniej. Pierwszym bodaj przykładem ruchu, który jawnie domagał się wartości, z którymi identyfikuje się także współczesna lewica byli Heliopolitanie.

Dzień kobiet to bardzo szczególne święto. Jest ono niezwykłe nie tylko ze względu na to, że kobiety, które rodzą, wychowują, sprzątają, gotują, wycierają nosy i pocieszają, zostały docenione przed prawie stu laty. Jest niezwykłe przede wszystkim dlatego, że czwarta międzynarodówka ustanowiła je, by upamiętnić śmierć ponad stu kobiet w pożarze fabryki w USA. Właściciel, mimo wiedzy o zagrożeniu, zamknął kobiety w środku, gdzie spłonęły żywcem. Za co spotkał je taki los? Za to, że odważyły się walczyć o swoje prawa, o prawa robotnic, prawa pracownicze.

Natura fascynowała ludzi od wieków. Inspirowała poetów, pisarzy i filozofów. Pełna harmonii i równowagi ucieleśniała odwieczne dążenie do doskonałości. Wolna od zawiści, zła i chciwości tak charakterystycznych dla świata ludzi. Eden, raj utracony, gdzie pochowany był prawdziwy sens życia ludzkiego. Tajemniczy i niepojęty. Ten idealistyczny obraz natury z czasem uległ zmianie. Przyroda stała się areną bezlitosnej walki o byt. Grą, w której szanse na przeżycie mieli tylko najszybsi, najlepsi i najsilniejsi. Słabi bądź kalecy musieli ulec. Nie było dla nich miejsca w świecie wiecznego chaosu i wojny.

Gdyby konieczne było podanie jednozdaniowej, ale możliwie wyczerpującej definicji kapitalizmu, zapewne najbardziej trafnym podsumowaniem byłoby twierdzenie, iż jest to system ekonomiczny, w którym głównym celem jest maksymalna akumulacja zysku za pomocą wszelkich dostępnych środków. Dodawać, że tego rodzaju filozofia musi prowadzić do dramatycznych społecznych konfliktów i załamań raczej nie trzeba, zwłaszcza że jedno z nich rozgrywa się dosłownie na naszych oczach. W dodatku ciężko jest udzielić kompetentnej odpowiedzi na pytanie, jaki będzie jego dalszy ciąg.

Pierwszy odcinek dość głośnego serialu „System 09” autorstwa Andrzeja Horubały i Wojciecha Klaty obejrzało – pomimo stricte polityczno–historycznej tematyki – ponad milion osób. Cały cykl w założeniach miał mieć pięć części i był próbą ukazania przemian ustrojowych w byłym bloku wschodnim z pozycji antyestablishmentowych. W pierwszym odcinku, zatytułowanym „Bez święta”, widzowie mogli zetknąć się z wypowiedziami outsiderów politycznych przeróżnych opcji, którzy oceniali okrągły stół w sposób daleki od dominującej w komentowaniu wydarzeń związanych ze zmianą ustroju politycznego i ekonomicznego w Polsce linii.

Plakaty, ulotki, spotkania, tworzenie lobbingu i inne działania to założenia jakże potrzebnej kampanii Związku Nauczycielstwa Polskiego prowadzonej pod hasłem „Ratujmy publiczne szkoły”. Czy akcja związkowców ma szanse na powodzenie?

 

Pomysł na ogólnopolską kampanię w obronie publicznego szkolnictwa to strzał w dziesiątkę. Odpowiada on na zapotrzebowania wielu środowisk. Większość ludzi – związkowców, rodziców, uczniów… - w ogóle nie jest świadoma tego jak głębokie zmiany w prawie oświatowym szykuje rząd.