Górnik oprócz zawodowego ryzyka, musi zmagać się z rolą tanio opłacanego podziemnego wyrobnika, harującego by wypracować kolejny gigantyczny zysk, którym pochwalą się wkrótce jego chlebodawcy. Ów zysk nie lubi, żadnych przeszkód na swojej drodze: szkolenia, przepisy, bezpieczeństwo – to tylko przykre i konieczne wydatki. Ale zawsze znajdzie się furtka. Przez tę furtkę przeszło 23 ludzi. Nie wrócili.

Po tragedii w kopalni „Halemba” wszyscy nagle dostrzegli problemy górnictwa. Jawnie antypracownicze i ziejące szczególną nienawiścią do górników media teraz nagle zauważają potrzeby tej branży i trud pracy górniczej. Prezydent oczywiście ogłasza żałobę narodową. Skąd taki przypływ fałszywego solidaryzmu?

Celem Akcji Socjalistycznej było chronienie lokali, zebrań, pochodów i wieców organizowanych przez PPS i inne organizacje z nią związane. W skład AS wchodzili ochotniczo członkowie partii w wieku do lat 30-tu, wywodzący się głównie ze środowisk robotniczych. (...) W 1939 roku organizacja liczyła kilka tysięcy członków. Po wybuchu wojny członkowie AS odegrali ważną rolę w walce z nazistowskim najeźdźcą.

Nacjonalistyczne pogromy, peany na cześć Stalina, wszechogarniająca pasywność i apatia społeczeństwa oraz fatalny stan lewicy rosyjskiej. 89 lat po rewolucji październikowej rosyjska lewica musi zmierzyć się z problemami sprzed 150 lat.

Wszystko zaczęło się w połowie czerwca, kiedy zirytowani przeciągającymi się negocjacjami nauczyciele rozpoczęli okupację centrum miasta Oaxaca. Przy pomocy społeczności lokalnych udało się odeprzeć pierwszą ofensywę policji. Wobec nieustępliwości rządu 19 lipca zerwano wszelkie negocjacje, po czym powołano do życia Ludowe Zgromadzenie Oaxaki (APPO). [...] APPO stało się punktem skupiającym większość aktywistów oraz zwykłych mieszkańców tego 4-milionowego miasta, którzy dosyć mają skorumpowanego aparatu sądowniczego, policji i gubernatora. Ludzie ci powstali z kolan i teraz walczą o lepszą przyszłość dla siebie i swoich dzieci.

Listopadowe święto tzw. „niepodległości” to święto władzy. W tym roku Kaczyńscy próbowali nadać mu nawet szczególną rangę urządzając obchody z wielką pompą i zabraniając przedstawicielom nieprzychylnych im stronnictw politycznych zabrać głos. Wywołało to pewien jazgot w mediach, ale obchody pozostały i tak domeną władz, które przy ich okazji bawiły się doskonale.

 

Branża ochroniarska należy w tej chwili do jednej z najprężniej rozwijających się w Polsce. Nie jest to niczym dziwnym. Wszak stara ubecka machineria, nie grzebie się w teczkach i nikogo nie inwigiluje jak chcieliby tego Kaczyńscy, lecz ze sprawnością baletnicy przekształciła się w rewelacyjnie działające molochy wysysające każdego piątku i świątku siły witalne i chęć do życia z legionów ochroniarzy. Szacunki mówią o liczbie 250 tysięcy pracowników ochrony w całej Polsce. Pojawiają się w swoich obozach pracy zanim jeszcze reszta mas robotniczych zasili huty, kopalnie, banki, hipermarkety czy drobne sklepiki.

 

Śląsk; z czym się kojarzy przeciętnemu Polakowi? Dym z fabrycznych kominów, familoki znane z filmów Kazimierza Kutza, górnicy, hutnicy oraz inne grupy zawodowe przemysłu ciężkiego walczące o przywileje socjalne. Taki obraz niemal zawsze pojawia się w rozmowach ludzi, którzy znają region tylko z opowieści. To skojarzenia trafne, bowiem rewolucja przemysłowa określała rozwój regionu od 200 lat. Jednak przemiany ostatnich lat zmieniają krajobraz śląskiej ziemi. Zachodzą one tak szybko, że mieszkańcy nie mogą za nimi nadążyć, a państwo nie stara się im pomóc w odnalezieniu się w nowej sytuacji.

31 października 2006 roku na Uniwersytecie Zielonogórskim zainaugurowana została kampania solidarnościowa z rewolucją boliwariańską w Wenezueli – Hands Off Wenezuela. Kampania ta działa już w ponad trzydziestu krajach. Jest ona bodaj jedyną inicjatywą solidarnościową z Wenezuelą, która aktywnie wspiera budowanie więzi między związkowcami z Wenezueli i całego świata.