Minęło siedemdziesiąt lat od heroicznego zrywu pracowników Barcelony, Madrytu, Walencji i innych hiszpańskich miast, który zdusił w zarodku faszystowski bunt i był jednocześnie początkiem wojny domowej. Tamtą bitwę przegraliśmy, ale dzisiaj - po siedemdziesięciu latach - możemy sporo nauczyć się studiując tamto doświadczenie. Narastająca fala ruchów rewolucyjnych w Ameryce Łacińskiej i zmiana sytuacji w Hiszpanii oraz całej Europie powodują wzmożone zainteresowanie doświadczeniami II Republiki Hiszpańskiej. Jest bowiem wiele błędów, które popełniono wtedy, a których - miejmy nadzieję - nasze pokolenie nie popełni.

Znakomity tekst autorstwa Katarzyny Chmielewskiej i Tomasza Żukowskiego - redaktorów kwartalnika "Bez Dogmatu". Jest to dość szczegółowa analiza tego w jaki sposób w Polsce przedstawia się młodzieży gimnazjalnej problematykę seksualności człowieka. Doskonałe studium religijno-konserwatywnej indoktrynacji, która dawno w tyle pozostawiła nachalną stalinowską propagadnę lat czterdziestych. Już od najmłodszych lat świadomość dziecka kształtuje się zgodnie z katolickimi doktrynami rodem ze średniowiecza, a wszystko to przy współpracy ministerstwa, rządu, a za przyzwoleniem nauczycieli. Państwo i hierarchowie kościelni wespół-w-zespół pracują, by nałożyć społeczeństwu mentalne kajdany.

Od kilku tygodni przez polskie miasta przetaczają się demonstracje. Media, które w przypadku manifestacji związkowych współczują kierowcom zmuszonym stać w ulicznych korkach, tym razem są bardzo wyrozumiałe. Na ulice wychodzą studenci, uczniowie i wszyscy ci, którzy chcą wyrazić swój protest wobec powołania Romana Giertycha na stanowisko szefa Ministerstwa Edukacji Narodowej. Sprawa nie ogranicza się jednak do jednej „branży” i jednego ministra. Autor artykułu zwraca uwagę na bardzo istotną kwestię, a mianowicie próby zawłaszczenia lewicowego potencjału protestu i wpisania go w neo-liberalny, prawicowy dyskurs, którego "giertychizm" jest elementem.

Do Polski wraca się ciężko. I to niezależnie od środka transportu, bowiem nie idzie o zmęczenie podróżą, lecz torturę jakiej człowiek doświadcza przekraczając granicę Rzeczpospolitej (już czwartej zdaje się). Można wlec się przez całą Europę, oglądać miejsca napawające smutkiem i żalem, może przygnębiać pogoda, widok zza okna pociągu, autobusu, samochodu; niezainteresowani mistrzostwami świata w piłce nożnej mogą podróżować pogrążeni w samotności, gdyż wszyscy potencjalni interlokutorzy gotowi są do rozmowy wyłącznie na ten temat. Niemniej jednak prawdziwe przygnębienie zaczyna się dopiero w kraju nad Wisłą. Absurd...

Śledząc trendy wydawnicze doszliśmy do wniosku, że na polskim rynku wciąż brakuje odpowiednich książek, traktujących o tym jak nie pogubić się w skomplikowanym świecie demokracji wolnorynkowej. I wymyśliliśmy bibliotekę liberała... Kolejny tekst w dziale Reductio ad Absurdum - najprężniej bodaj rozwijającym się na portalu.

W dniu rozpoczęcia procesu "Gazeta Wyborcza" opublikowała list otwarty podpisany przez szacowne grono autorytetów, w którym wyrażono solidarność z pozwaną dziennikarką w imię wolności wypowiedzi, która, jak można logicznie wywnioskować zagrożone jest dziś przez włoski sąd i muzułmańskiego duchownego. List podpisali między innymi Bronisław Geremek, Adam Michnik, Tadeusz Mazowiecki, Magdalena Środa, Maria Janion i Lech Wałęsa. Czyż może być coś szlachetniejszego niż ujmowanie się za tymi, którym kneblują usta? Czy nie należy poprzeć apelu, którego sygnatariusze kierują się wolterowską zasadą  „nie zgadzam się z Tobą, ale oddam życie za to abyś miał prawo głosić swoje poglądy”? Odpowiedź wydaje się oczywista – trzeba bronić wolności słowa. A jednak w przypadku Fallaci sprawy mają się zupełnie inaczej. Nie tylko dlatego, że włoskiej dziennikarce najzwyczajniej w świecie nikt nie knebluje ust, ale też dlatego, że głoszone przez nią poglądy nie mają nic wspólnego z wolnością.