Choć nie jest to wdzięczne zadanie, postanowiłem napisać słów parę o „prawdziwej opozycji”, czyli Platformie Obywatelskiej. Jest to dziwny organizm polityczny, o korzeniach, które są powszechnie wiadome. Nie będzie wielkim nadużyciem i fałszem powiedzenie, iż PO to tak naprawdę partia politycznej porażki.

Kapitalistyczna gospodarka to zazwyczaj planowanie w krótkim okresie czasu, wynoszącym najwyżej kilka lat. Tymczasem realizacja protokołu z Kioto ma zakończyć się w 2050 roku i spowodować obniżenie średniej temperatury na świecie o około 0,02 do 0,28 stopni Celsjusza. Jeśli dodać, iż przewidywane ocieplenie do końca tego stulecia wynosi od 2 do 5 stopni w najbardziej pesymistycznych prognozach, cały projekt jawi się jako totalnie bezpłodna koncepcja. Zwłaszcza, że obniżenie temperatury nastąpi jedynie przy całkowitej realizacji postanowień protokołu.

Wywiad z Erichem Taubenschussem, przedstawicielem załogi w wiedeńskim ośrodku LOK „Humanes leben und Wohnen fur Psychisch Kranke Menschen”, rozmawia Paweł Sikorski

(Tekst publikujemy w ramach współpracy z czasopismem "Bez Dogmatu")

Inteligenci zakładają stowarzyszenia, czasami piszą listy protestacyjne do gazet, niekiedy – ale to już naprawdę bardzo rzadko – wychodzą na ulicę, żeby coś zamanifestować. Jak na ironię nad wszystkimi tymi działaniami wisi jakieś przekleństwo. Nikt nie chce słuchać tych, za którymi przemawiają intelektualne tradycje, kultura i czyste paznokcie.

(Tekst publikujemy w ramach współpracy z czaspoismem "Bez Dogmatu")

Co zrobić, żeby pracownicy wypruwali z siebie żyły i nie chcieli za to pieniędzy? Recepta jest prosta. Wystarczy wprowadzić hierarchię i umożliwić awans. Ludzie zatroszczą się o karierę, będą się starać, a jak da się im odrobinę władzy, to zmuszą do wysiłku innych.

Rok 2006 można spiąć klamrą wielu wydarzeń dotyczących świata pracy. Były to wydarzenia tragiczne, były też wydarzenia świadczące o solidarności pracowników. Wszystkie te wydarzenia łączy jedno: coraz większa marginalizacja elementarnych praw ludzi pracujących na wzrost PKB i innych skrótów świadczących, według niektórych, o prężnie rozwijającej się polskiej gospodarce.

„Należy wspierać takie publikacje jak ‘Nowy Tygodnik Popularny’, które przedstawiają prawdziwy obraz wydarzeń w Wenezueli”

Wywiad z Rafaelem Ortegą, attache kulturalnym ambasady Boliwariańskiej Republiki Wenezueli w Polsce. Przeprowadził Wojtek Figiel.

Ochronie osób i mienia, dynamicznie rozwijającej się dziś branży, poświęca się zdecydowanie za mało miejsca. Setki, rosnących jak grzyby po deszczu, super- i hipermarketów potrzebują istnej armii ochroniarzy. Jest ona  zasilana jeszcze przez towarzystwa ubezpieczeniowe, które w warunkach umowy częstokroć zastrzegają obowiązek wynajmowania przez ubezpieczonego profesjonalnej firmy ochroniarskiej. Przysłowiowy „pan Józek” ze stróżówki z dnia na dzień zmienia się w pracownika biura ochrony z całym dobrodziejstwem inwentarza. Zarówno dla firmy, jak i dla „pana Józka” oznacza to olbrzymie zmiany, na których, oczywiście, ten niżej w hierarchii cierpi znacznie bardziej. Z pracownika zakładu staje się bowiem pracownikiem zewnętrznej firmy prywatnej, tracąc wszystkie dotychczasowe przywileje i prawa. Stale pogarszają się jego warunki pracy. Wynika to z braku perspektyw na lepsze zatrudnienie i wysokiej stopy bezrobocia.

Jak każdy wie, w szkole jest, a przynajmniej powinna być przestrzegana wolność słowa, a tym czasem nauczyciele którzy powinni być jej strażnikami i bronić różnorodności poglądów, łamią to prawo bez żadnych zahamowań, poczynając od księży i katechetów, a kończąc na dyrektorach. Na czym polega to łamanie prawa i skąd ono się bierze?

Od 14 listopada pracownicy wenezuelskiej fabryki urządzeń sanitarnych Sanitarios Maracay zarządzają nią sami. 800 pracowników zdecydowało się na ten krok po wielu latach walki o prawa pracownicze i związkowe oraz po decyzji szefa o zamknięciu zakładu. Teraz domagają się nacjonalizacji pod kontrolą pracowniczą. Ich walka może być punktem zwrotnym dla rewolucji boliwariańskiej w Wenezueli.