Ostatnimi czasy w Polsce mieliśmy wątpliwą przyjemność oglądać interesujące skądinąd zjawisko polityczne: państwo bez lewicy. U władzy partia prawicowa, do spółki z podobnymi sobie koalicjantami. W opozycji - prawica, tyle że z nieco innym rozłożeniem akcentów programowych. Od czasu do czasu do towarzystwa dołącza jakaś hałaśliwa grupka, deklarująca, że jest w odróżnieniu od reszty prawdziwą prawicą. Zaś niezależne media dzielnie informują społeczeństwo o wyczynach wyżej wymienionych, pilnując, by każdy Polak również był prawym obywatelem.

Niewyobrażalne bogactwo i ogromna nędza: oto Brazylia, typowy przykład kraju eufemistycznie zwanego „rozwijającym się”. Rozwój gospodarczy faktycznie staje się udziałem największego kraju Ameryki Południowej, jednak – jak na ogół w kapitalizmie – bynajmniej nie dla wszystkich. Ostatnie wydarzenia każą wątpić w to, że ta sytuacja szybko się zmieni.

Meksyk, największe i najludniejsze państwo Ameryki Środkowej, staje się w ostatnim czasie areną szczególnie zaostrzonych konfliktów społecznych. Przykład tego państwa dobitnie pokazuje kluczowy problem Ameryki Łacińskiej - zderzenie oczekiwań kapitalistycznej oligarchii, bezlitośnie eksploatującej rzesze pracowników oraz ich ruchu, coraz lepiej zorganizowanego i coraz bardziej pewnego swoich racji. Działa tu z jednej strony bunt przeciwko dekadom wyzysku, bezrobocia i powszechnego ubóstwa, jak i przykład wenezuelski - przykład ruchu zwycięskiego.