Polska – za sprawą swej siermiężnej rzeczywistości politycznej i społecznej – jest krajem wyjątkowo smutnym. Czasem jednak przygnębienie powodowane codziennością ustępuje miejsca krzepiącemu ducha zadziwieniu. Zdarzają się bowiem nawet tu rzeczy wyjątkowe. Do nich należy wystawienie przez warszawski Teatr Narodowy sztuki Bertolda Brechta z 1929 roku p.t. „Happy End”.

Polska tzw. młodzież alternatywna, jeśli założyć, że Ci którzy się za nią podają lub są jako owa wskazywani przez Gazetę Wyborczą i jej klony rzeczywiście nią są, to zjawisko wyjątkowo dziwaczne i raczej nieliczne.

Przypadek Doroty Nieznalskiej jest podsatwą do refleksji autora nad pojęciami wolności słowa oraz kondycją współczesnej sztuki i ograniczeniami, jakie narzuca jej obecny porządek społeczeństwa mieszczańskiego. Autor krytykuje też sposób, w jaki Nieznalska była "broniona" oraz udawadnia, iż przypadku Nieznalskiej nie można rozpatrywać w oderwaniu od ogólnej sytuacji w Polsce.