O tym, że „telewizja kłamie”, teoretycznie słyszał każdy, jednak już poziom odporności na stosowane przez mass media mechanizmy manipulacyjne jest w większości społeczeństw, oględnie mówiąc, niewielki, czemu zresztą trudno się dziwić. Mimo częstego przywoływania przez dominującą opcję polityczną tzw. „pluralizmu politycznego”, większość mediów tak naprawdę przekazuje swoim odbiorcom jedną i tę samą doktrynę.

Pierwszy odcinek dość głośnego serialu „System 09” autorstwa Andrzeja Horubały i Wojciecha Klaty obejrzało – pomimo stricte polityczno–historycznej tematyki – ponad milion osób. Cały cykl w założeniach miał mieć pięć części i był próbą ukazania przemian ustrojowych w byłym bloku wschodnim z pozycji antyestablishmentowych. W pierwszym odcinku, zatytułowanym „Bez święta”, widzowie mogli zetknąć się z wypowiedziami outsiderów politycznych przeróżnych opcji, którzy oceniali okrągły stół w sposób daleki od dominującej w komentowaniu wydarzeń związanych ze zmianą ustroju politycznego i ekonomicznego w Polsce linii.

Podczas gdy światowy przemysł muzyczny przeżywa jakościowy kryzys, wielkie wytwórnie nie mogą wyciągać już od gwiazd muzyki rozrywkowej tyle pieniędzy co kiedyś, a i one same więcej zyskują na kreowanym przez media i prasie image’u niż swojej twórczości, popularność zdobywa grupa artystów, tworzących pod hasłami negacji intelektualnej własności.

W serii Przewodnik Krytyki Politycznej ukazała się Polityczność Chantal Mouffe. To ważne wydarzenie na polskim rynku księgarskim z co najmniej dwóch powodów. Po pierwsze, książka ta stanowi całościowe, kontrowersyjne ujęcie polityki, po drugie, została wydana jako manifest ideowy jednego z najprężniej rozwijających się środowisk lewicowych w Polsce.