Jak mówi amerykańskie przysłowie, nie można uniknąć dwóch rzeczy – śmierci i podatków. Zabieranie przez państwo części dochodów obywateli jest podstawą jego egzystencji, a pozyskane środki przeznacza się na finansowanie najszerzej rozumianego sektora publicznego, który w założeniu, działa dla dobra wszystkich płacących podatki. Tak wygląda teoria, ale jak to przekłada się na nadwiślańską praktykę?

 

Dokładnie dwanaście lat temu Polskę dotknęła klęska gigantycznych powodzi. Wówczas niesłychaną karierę zrobiło pojęcie „stanu klęski żywiołowej”. Gros publicznej debaty był wówczas poświęcony zagadnieniu (jakże istotnemu!) – czy Włodzimierz Cimoszewicz, ówczesny premier, powinien ów stan ogłosić w danym regionie czy też nie.

Minął już co prawda jakiś czas od Święta Pracy, niemniej warto przypomnieć sobie jak protestowano i o co walczono w okresie od maja do maja. Nie był to ani okres jakiegoś drastycznego nasilenia ilości czy skali protestów, ani tym bardziej ich zaniku. Protesty były są i będą tak długo, jak będzie przeciw czemu protestować, a że powodów przybywa to i protesty nie zanikną, pytanie tylko jakie będą.

„Nie ma kryzysu kapitalizmu”, „problemy banków nie odbiją się na życiu zwykłych ludzi”, „kryzys jest wydumany” – ileż to razy ostatnimi czasy słyszeliśmy tego rodzaju frazesy. Wypowiadających te, czy podobne kwestie ekspertów najwidoczniej nie przekonują ani fatalny stan największych gospodarek świata, ani lawinowo rosnące bezrobocie, ani nawet miliardowa pomoc, udzielana bankom przez rządy.