„Nie ma kryzysu kapitalizmu”, „problemy banków nie odbiją się na życiu zwykłych ludzi”, „kryzys jest wydumany” – ileż to razy ostatnimi czasy słyszeliśmy tego rodzaju frazesy. Wypowiadających te, czy podobne kwestie ekspertów najwidoczniej nie przekonują ani fatalny stan największych gospodarek świata, ani lawinowo rosnące bezrobocie, ani nawet miliardowa pomoc, udzielana bankom przez rządy.

17-ego kwietnia zorganizowano została demonstracja pod siedzibą firmy Stora Enso Poland w obronie warszawskiego squatu Elba, mieszczącego się na Elbląskiej 11/9. Obecny właściciel chce po okazyjnej cenie, w oczekiwaniu na inwestora, wyburzyć zajmowane przez mieszkańców budynki. Podobnie było przy okazji pierwotnej lokalizacji squatu. Budynki zostały wyburzone a plac do dziś stoi niezagospodarowany. Oto kolejny przykład wolnorynkowego bałaganu, który przedkłada już nie tylko zysk nad wartości społeczne, lecz nawet mgliste widmo ewentualnego przychodu.

Gdyby konieczne było podanie jednozdaniowej, ale możliwie wyczerpującej definicji kapitalizmu, zapewne najbardziej trafnym podsumowaniem byłoby twierdzenie, iż jest to system ekonomiczny, w którym głównym celem jest maksymalna akumulacja zysku za pomocą wszelkich dostępnych środków. Dodawać, że tego rodzaju filozofia musi prowadzić do dramatycznych społecznych konfliktów i załamań raczej nie trzeba, zwłaszcza że jedno z nich rozgrywa się dosłownie na naszych oczach. W dodatku ciężko jest udzielić kompetentnej odpowiedzi na pytanie, jaki będzie jego dalszy ciąg.

Plakaty, ulotki, spotkania, tworzenie lobbingu i inne działania to założenia jakże potrzebnej kampanii Związku Nauczycielstwa Polskiego prowadzonej pod hasłem „Ratujmy publiczne szkoły”. Czy akcja związkowców ma szanse na powodzenie?

 

Pomysł na ogólnopolską kampanię w obronie publicznego szkolnictwa to strzał w dziesiątkę. Odpowiada on na zapotrzebowania wielu środowisk. Większość ludzi – związkowców, rodziców, uczniów… - w ogóle nie jest świadoma tego jak głębokie zmiany w prawie oświatowym szykuje rząd.