Rewolucja francuska należy do wydarzeń, które mimo upływającego czasu nadal budzą ostre spory i polemiki i ciągle są na nowo interpretowane. Zwłaszcza w ostatnich dziesięcioleciach obserwowaliśmy w historiografii francuskiej falę “nowego odczytywania” wydarzeń zapoczątkowanych pod murami Bastylii i zakończonych na Placu Rewolucji. Przy całym szacunku dla badań i poglądów współczesnych historyków, ciężko oprzeć się wrażeniu, że celem całego tego rewizjonizmu jest maksymalne zdyskredytowanie ludowego czynnika rewolucji i stworzenie wrażenia, jakoby całe to wydarzenie było tylko awanturą wywołaną przez grupkę arystokratów(!), która niestety wymknęła się spod kontroli. Tymczasem rewolucja francuska była pierwszym tak wielkim zrywem społecznym, który zdołał nie tylko zmienić ustrój państwowy, ale również obalić przestarzałe stosunki społecznej i otworzyć nowy rozdział w historii Francji i świata.

 

W dniach 22- 26 czerwca przypada rocznica największego robotniczego wystąpienia przed Komuną Paryską – tzw. dni czerwcowych w Paryżu w 1848 r. Mimo istotnego dystansu czasowego, jaki dzieli nas od tego wydarzenia, i ogromnego rozwoju ruchu pracowniczego na świecie, tragedia proletariatu francuskiego kończąca Wiosnę Ludów pozostaje dla lewicy niezwykle ważnym doświadczeniem. Płynące z niego wnioski pozostają aktualne do tej pory.

6 czerwca wspominamy jedno z ważniejszych wydarzeń historycznych w dziejach, najdonioślejszą akcję Drugiej Wojny Światowej i zarazem największy desant w historii. Dzień ten odbił się na zawsze w najnowszej historii, lecz niewiele osób kojarzy tę datę z późniejszymi wydarzeniami Zimnej Wojny. Świat znów stoi u progu zapaści, wygląda na to, że największe współczesne mocarstwo zamierza wykorzystać swoją potęgę, by ciemiężyć ludzkość przez kolejne wieki.