W 1913 r. Imperium Rosyjskie hucznie obchodziło trzysta lat rządów dynastii Romanowów. Akademiom, nabożeństwom dziękczynnym i publicznym uroczystościom nie było końca, a Mikołajowi II wieszczono jeszcze długie lata szczęśliwych rządów. Rok później logika kapitalizmu wymusiła na Rosji udział w wyniszczającej dla kraju wojnie światowej, zaś po upływie lat czterech carat został dosłownie zmieciony przez rewolucję lutową. Dlaczego pozornie najsilniejsza władza w Europie upadła prawie bez walki? Popularna odpowiedź, iż stało się tak z powodu nieudolności ostatniego samodzierżawcy, mistycyzmu jego żony czy intryg rozmaitych dworskich indywiduów dotyka tak naprawdę jedynie części problemu.

Miała być awangardą ruchu robotniczego w krajach Europy i świata, krzewić idee socjalistyczne wśród pracowników, a stała się kolejnym przykładem hipokryzji biurokracji rządzącej Związkiem Radzieckim. Miała być kadrowym zapleczem, rewolucyjnym kierownictwem ruchów masowych, gdy te powstaną wreszcie przeciw okropnościom kapitalizmu. Tymczasem prowadzona przez nią polityka przyczyniła się nie do zwycięstw nad wyzyskiem, ale do zniszczenia kilku rewolucji i dojścia do władzy faszystów. Jak żadna inna organizacja, odzwierciedlała niejako losy rewolucji rosyjskiej – od jej wielkich osiągnięć, aż po triumf biurokratycznej kontrrewolucji.

Niedawno minęła 70. rocznica zabójstwa najstarszego syna Lwa Trockiego – Lwa Siedowa – dokonanego przez agentów stalinowskiej tajnej policji GPU.

Miał zaledwie 32 lata. Zbrodnia ta była częścią systematycznego prześladowania i mordowania czołowych współpracowników i rodziny Trockiego. Jedynym „przestępstwem”, którego dopuścili się, była obrona autentycznie socjalistycznych idei przeciwko Stalinowi i zbrodniom popełnionym przez radziecką biurokrację.

Walka klasowa ludziom w XXI wieku kojarzy się zapewne z rewolucją październikową z 1917 roku; jednakże zjawisko to znane jest ludzkości od tysięcy lat. Wprawdzie wraz z epokami zmieniały się walczące strony, zmieniał się język i metody konfrontacji, ale cele, które chciała osiągnąć klasa wyzyskiwana, pozostawały podobne. W starożytności bodaj największym wydarzeniem, w którym wyzyskiwani zrzucili kajdany i rozpoczęli walkę ze swymi ciemiężycielami, było powstanie Spartakusa.