Walka o szeroko pojmowaną sprawiedliwość społeczną kształtowała w dużej mierze historię ostatnich dwóch stuleci. Narodziny systemu kapitalistycznego, opartego na pracy najemnej i anarchii produkcji sprawiły, że robotnicy poczuli między sobą więź, która skłoniła ich do walki o lepsze jutro. Mimo to sprawiedliwości na ziemskim padole ludzie uciskani domagali się już znacznie wcześniej. Pierwszym bodaj przykładem ruchu, który jawnie domagał się wartości, z którymi identyfikuje się także współczesna lewica byli Heliopolitanie.

21 marca 1919 została proklamowana Węgierska Republika Rad. Entuzjazm dla zwycięstwa robotników rosyjskich z listopada 1917 popchnął węgierskich pracowników, by również położyć kres wieloletniemu wyzyskowi i nędzy.  Ich państwo przetrwało jednak tylko trzy miesiące i zostało, jak wiele ruchów wcześniej i później, utopione we krwi przez międzynarodowych „obrońców demokracji i pokoju”. Heroizm walczących o lepszą przyszłość Węgrów pozostaje jednak niezwykle ważną – choć niestety nieco zapomnianą – lekcją dla ruchu robotniczego na całym świecie.

Historia ruchów rewolucyjnych na terenach Półwyspu Apenińskiego jest jedną z wielu lekcji, z których współcześni  lewicowi działacze powinni wyciągać wnioski. Jest to bowiem klasyczny przykład sabotowania działań zdeterminowanych do walki, domagających się zmian pracowników przez zbiurokratyzowane kierownictwo ruchu. Jego konsekwencją była długoletnia faszystowska dyktatura. W trakcie omawianych wydarzeń Włoska Partia Socjalistyczna mogła za pomocą przysłowiowego pociągnięcia za sznurek skończyć z porządkiem kapitalistycznym we Włoszech i tym samym uratować setki tysięcy istnień.

W tym roku pierwszy maja – międzynarodowe Święto Pracy - będzie obchodzony po raz 117. Data ta upamiętnia masakrę amerykańskich robotników na placu Haymarket w Chicago, kiedy to od kul policji zginęło kilkudziesięciu demonstrantów, uczestniczących w ogólnokrajowym strajku. Już wtedy tamtejsza klasa robotnicza wysunęła postulat, który w praktyce nie znalazł zastosowania po dziś dzień – wprowadzenie ośmiogodzinnego dnia pracy. Ponadto ludzie biorący udział w owym masowym wystąpieniu (w 1886 roku wyszło na ulice 610 tys. osób!) nie godzili się na obniżkę płac.