Nie od dziś wiadomo, że los kobiet w prawicowym społeczeństwie polskim jest nie do pozazdroszczenia. Dyskryminacja dorosłych Polek w większości sfer życia społecznego jest jednak przynajmniej zjawiskiem dostrzeganym, niekiedy nawet krytykowanym. Nie można tego powiedzieć o sytuacji polskich uczennic. O nich nie pisze prawie nikt, tymczasem to właśnie szkoły odgrywają istotną rolę w przygotowywaniu dziewcząt do pełnienia ich „naturalnej roli”. Każdego dnia dramat przeżywa tysiące uczennic – dramat, który w oczach większości „uczciwych obywateli” nie zasługuje nawet na to miano, bo przecież tak było zawsze i tak widać musi być...

Do niedawna trwała w naszym kraju debata o aborcji. Był to temat, o którym dyskutowali prawie wszyscy, a niemal każdy polityk musiał się w jej kwestii wypowiedzieć. Jedne ugrupowania zbierały podpisy za jej pełną legalizacją, inne za całkowitym zakazem. Obecnie ta dyskusja prawie całkowicie wygasła (może poza kilkoma fanatykami, chcącymi zmieniać konstytucję). Nigdy zaś nie było prawdziwej debaty na temat mniejszości seksualnych.

 

„Wszystko dla przyszłości – nie zajmujemy się tym, co było, nie szukamy haków, teczek, układów. To, czego pragniemy, to bezpieczna i przewidywalna przyszłość. Jesteśmy odważne, silne i niezależne. Nagie i prawdziwe. Jesteśmy niewinne, uczciwe – mamy czyste ręce, czyste serca i czyste intencje. Nie wstydzimy się naszej kobiecości. Ubrane czy nagie nie jesteśmy tylko obiektem seksualnym. Mamy twarze, oczy, myśli i przekonania, których potrafimy bronić. Popatrzcie na nas i zapytajcie sami siebie, czy nam wierzycie, czy możecie nam zaufać?”

 

"Powiedz wszystkim lanserom, wydawcom magazynów i chirurgom plastycznym, że nie czujesz strachu. Tym, czego boisz się naprawdę, jest śmierć wyobraźni i oryginalności, metafory i pasji. Odważ się POKOCHAĆ SWOJE CIAŁO. PRZESTAŃ JE POPRAWIAĆ. Nigdy tego nie potrzebowało."