Minął już co prawda jakiś czas od Święta Pracy, niemniej warto przypomnieć sobie jak protestowano i o co walczono w okresie od maja do maja. Nie był to ani okres jakiegoś drastycznego nasilenia ilości czy skali protestów, ani tym bardziej ich zaniku. Protesty były są i będą tak długo, jak będzie przeciw czemu protestować, a że powodów przybywa to i protesty nie zanikną, pytanie tylko jakie będą.

„Nie ma kryzysu kapitalizmu”, „problemy banków nie odbiją się na życiu zwykłych ludzi”, „kryzys jest wydumany” – ileż to razy ostatnimi czasy słyszeliśmy tego rodzaju frazesy. Wypowiadających te, czy podobne kwestie ekspertów najwidoczniej nie przekonują ani fatalny stan największych gospodarek świata, ani lawinowo rosnące bezrobocie, ani nawet miliardowa pomoc, udzielana bankom przez rządy.

Mówiąc o tym, jak wielki wpływ na państwo może mieć zadłużenie wewnętrzne i zewnętrzne wystarczy sięgnąć do wydarzenia co prawda dość odległego, ale bardzo brzemiennego w skutki. Francja pod koniec XVIII wieku była największym bodaj mocarstwem europejskim, zarówno pod względem politycznym, gospodarczym, jak i militarnym. Szeroko zakrojona polityka, szczególnie militarna miała jednak jeden mankament, wymagała stałego i solidnego dopływu gotówki do kasy państwa.

Chińskie przekleństwo życzące życia w ciekawych czasach już chyba wszystkim zbrzydło, bo czasy są, niestety, arcyciekawe. Kryzys dotknął już bodaj każdego miejsca na ziemi zamieszkałego przez człowieka. Poważne media i poważni politycy (jeżeli jacykolwiek przedstawiciele tej klasy mogą być za takowych uważani) debatują co z tym zrobić. Epitet „poważny” jest tutaj bardzo istotny. Jest bowiem taki kraj w środku Europy, nawet całkiem spory i ludny, którego kryzys jakby nie dotyka, takie jest przynajmniej wrażenie, jeżeli spojrzy się debatę publiczną w tymże kraju.

Polska może poszczycić się okupacją miejsc pracy przez pracowników, jednak jak wszystko w tym kraju, także i to jest specyficzne. Akcja dzieje się w głównej siedzibie Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo Kredytowej „Kopernik” w Ornontowicach w woj. Śląskim znanych z bojowego strajku górników z KWK „Budryk” z przełomu lat 2007/08.

Na początku lat dziewięćdziesiątych, po upadku bloku wschodniego, prawicowi ekonomiści i w ogóle orędownicy kapitalizmu z triumfem obwieścili, że oto „skończyła się historia”. Wszyscy żyć mieli szczęśliwie w najlepszym z możliwych systemów politycznych – liberalnej demokracji parlamentarnej oraz w najlepszym systemie ekonomicznym – kapitalizmie. Bo w końcu… There is no alternative. Wątek ten podchwyciły media i politycy wszystkich opcji, w tym socjaldemokraci.

Jedną z bardziej dokuczliwych konsekwencji kryzysu jest rosnące bezrobocie. Nie w Afryce, czy Azji, ale tutaj – w rzekomo cywilizowanej Europie – miliony ludzi tracą pracę. W warunkach gospodarki wolnorynkowej niewyobrażalny wręcz potencjał jest marnowany. Tak jednak być nie musi.

Widmo krąży po świecie – widmo masowej nędzy. Żadna z potęg współczesnego świata nie dostrzega go, albo dostrzec nie chce, ani nie ma nawet zamiaru skutecznie z nim walczyć. W walce przeciw temu widmu – które na naszych oczach przybiera coraz to bardziej materialną postać – zjednoczyć się powinny związki zawodowe.

 

Seks, kłamstwa i nudy. W trzech krótkich, żołnierskich słowach można streścić wykład pseudouczonego dra Paula Camerona, który wygłosił na KUL.